สันติวิธีและทางรอดของการยุติความรุนแรงในภาคใต้ (ตอนที่ 4)

โดย : ศราวุฒิ ประทุมราช

          มาถึงบทสุดท้ายของทางรอดของการยุติความรุนแรงในภาคใต้อย่างสันติวิธี นั่นคือ กลยุทธในการชุมนุม ซึ่งตามปกติ สังคมไทยมักไม่ค่อยชอบการชุมนุมนัก โดยเฉพาะ การชุมนุมทางการเมืองในกรุงเทพฯ ที่ผู้ใช้รถใช้ถนน มักเดือดร้อน รำคาญ ว่า ผู้ชุมนุมก่อปัญหาทำ ให้รถติด หรือมักก่อความวุ่นวาย ไม่สงบ เช่น การชุมนุมของกลุ่ม นปก.หน้าบ้าน พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ เมื่อปีที่แล้ว จนผู้นำในการชุมนุม ได้ดิบได้ดีในรัฐบาลสมัคร 1 ซึ่งไม่ใช่ประเด็นในการวิจารณ์ครั้งนี้ เพราะ ต้องการอธิบายว่า การชุมนุมเป็นสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นประการหนึ่ง และเป็นเป้าหมายสำคัญของการแก้ไขปัญหาความรุนแรงในภาคใต้ ได้ทางทางหนึ่ง

 
ในวันนี้ที่บ้านเมืองประเทศชาติของเรามีวิกฤติในเรื่องการบริหารประเทศชาติ จนคนส่วนหนึ่งออกมาแสดงจุดยืนของตนต่อการบริหารบ้านเมือง  การกระทำทั้งหมดอาจจะไม่มีข้อสรุปอื่นใดในที่นี้  เพราะเป็นสถานการณ์ที่อ่อนไหวและใช้วิจารณญาณในการติดตามตัดสินใจ   สังคมเกิดการแบ่งกลุ่ม  กลุ่มที่ออกมารวมกันอยู่ข้างถนน  กลุ่มคนที่อยู่ในทำเนียบ  กลุ่มคนที่ต้องการวางตัวเป็นกลาง  กลุ่มที่รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องของเรา    กลุ่มที่รอเข้าข้างคนชนะ  หากแต่วันนี้ เราทุกคนคงต้องแสวงหาคำตอบในใจของเราว่า เราอยู่ที่ไหน และแสดงออกมาอย่างเป็นรูปธรรม ...

สันติวิธีและทางรอดของการยุติความรุนแรงในภาคใต้ (ตอนที่ 3)

โดย : ศราวุฒิ ประทุมราช

ใน การปฏิบัติการไร้ความรุนแรงนั้นมีรูปแบบที่มักใช้อยู่เสมอได้แก่ การเจรจา การรณรงค์ เผยแพร่ การชุมนุม การรักษาความสงบ ในที่นี้ขอเสนอทักษะที่สำคัญ 2 ประการ เพื่อให้ผู้ศึกษาได้ทราบแนวทางเพื่อนำไปฝึกปฏิบัติได้แก่ การเจรจาและการชุมนุม

สันติวิธีและทางรอดของการยุติความรุนแรงในภาคใต้ (ตอนที่ 2)

 โดย : ศราวุฒิ ประทุมราช   

2.3 การไม่ให้ความร่วมมือทางการเมือง เป็นปฏิบัติการที่มุ่งสร้างแรงกดดันต่อรัฐบาล หรือต่อกลุ่มที่พยายามควบคุมกลไกรัฐโดยมิชอบ อาจมีจุดมุ่งหมายเพื่อเปลี่ยนแปลงนโยบายรัฐบาลหรือเปลี่ยนรัฐบาล แต่บางครั้งก็เป็นการกระทำของรัฐบาลหนึ่งต่ออีกรัฐบาลหนึ่ง แบ่งออกเป็น