พลิกเปลี่ยนความขัดแย้งสู่สันติภาวะ

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 20 กันยายน 2552

โลก เราในยามนี้ไม่ว่าจะเป็นมุมใดของโลก กำลังเต็มไปด้วยความขัดแย้งและใช้ความรุนแรงเข้าระงับความขัดแย้ง เสียงจากประชาชนทั่วทุกมุมโลกล้วนอยากให้สงครามน้อยใหญ่ยุติเสียที อยากให้ประเทศมหาอำนาจถอนกำลังทหารออกจากประเทศต่างๆ อยากให้บรรดาบรรษัทค้าอาวุธตระหนักถึงหายนะจากสงครามและเลิกค้าอาวุธเสียที น่าเศร้าที่ประชาชนส่วนใหญ่ต่างร่ำร้องถึงสันติภาพแต่ผู้นำประเทศกลับฝักใฝ่ สงครามและความรุนแรงเสียเอง เมื่อหันกลับมามองบ้านเรา ความขัดแย้งระหว่างชาวบ้านกับเจ้าหน้าที่รัฐอันเนื่องจากโครงการพัฒนาขนาด ใหญ่ของรัฐกับทุนซึ่งมีโครงสร้างสังคมที่ไม่เป็นธรรมเป็นตัวหนุนก็ยังมีให้ เห็นดาษดื่นจนผลิดอกออกผลมาเป็นความขัดแย้งร้าวลึกของกลุ่มคนสีต่างๆ ไม่จำต้องกล่าวถึงความขัดแย้งในองค์กร เครือข่าย ในชุมชนเดียวกันว่า บัดนี้ความขัดแย้งได้ปรากฏตัวครอบคลุมไปเกือบทุกแห่งหน...

ฤาชีวิตพวกเขามีค่าเพียงครึ่งเดียว

โดย : ภัทรุตม์ พันธุ์โอสถ

ชีวิต ของคนหนึ่งคน บางคนอาจเกิดมาไม่ครบถ้วนสมบูรณ์พร้อม แล้วค่อยๆ เติมให้เต็มในภายหลัง หากยังมีอีกหลายคน ที่เกิดมามีครบหนึ่งชีวิต แต่กลับค่อยๆ ลดลง เหลือเพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่ยังคงหายใจอยู่

...

ชีวิตใหม่ ในเส้นทางเดิม

โดย : ลักษิกา ไกรลาสสุวรรณ

ท่าม กลางความขวักไขว่ของผู้คน ทั้งนักท่องเที่ยว และเจ้าของธุรกิจปลีกย่อยในแม่สาย เด็กขอทานตัวน้อยๆ หลายคน เดินเร่หาความหวังในรูปของเศษเงิน หากศูนย์พักพิงแห่งหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น เพื่อให้พวกเขาได้มีทางเดินใหม่ในชีวิต มากกว่าแค่ชะตาชีวิตที่ไม่มีทางเลือก

"เฮ้อ ...." นั่นคือเสียงถอนหายใจของฉัน ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะถูกยกขึ้นมาใช้กล่าวถึง เป็นการเปิดฉากการเล่าเรื่องราวครั้งนี้เลย อย่างไรก็ดีฉันเห็นว่านี้เป็นเสียงอันเหมาะสมที่สุดแล้ว ในการบรรยายความรู้สึกที่ฉันมีต่อการไปฝึกงานครั้งนี้ ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่าตนเองถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วขณะนั่งอยู่บนรถ ทัวร์ ทั้งไม่มีคนจะช่วยฉันนับด้วย เพราะบนรถทัวร์นี้ไม่มีใครเลยซักคนเดียวที่ฉันรู้จัก ...

ชีวิตพิเศษ ในวันธรรมดา

โดย : ณัฐสินี กิตติพีรพัฒน์

เมื่อเราพูดได้ เราก็ควรพูดให้ดี ไม่พูดเพ้อเจ้อ ไร้สาระ

เมื่อเราสามารถฟังและรับรู้ได้ เราก็ควรจะตั้งใจฟังให้ดีๆ

เมื่อเราสามารถทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้

เราก็ควรจะพยายามทำความเข้าใจในเรื่องต่างๆ อย่างจริงจัง

และเมื่อเราสามารถคิดได้ แล้วเรายังมัวแต่คิดถึงอะไรอยู่เล่า...?