เสวนา ก้าวผ่านความรุนแรงด้วยศาสนธรรม

วันที่ 27 สิงหาคม 2551
ณ ห้องประชุมชั้น 10 อาคารสภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย

ผมอยากจะจบชีวิตนี้ลงด้วยความผ่องใส เบิกบาน ให้มีชีวิตที่มีความหมาย ความหมายที่ไม่ได้หมายถึงการครอบครอง ไม่ได้หมายถึงความสำเร็จอะไรที่ยิ่งใหญ่เลย มีความหมายเพียงแค่ว่าเมื่อเราอยู่บนโลกใบนี้ และเราก็ลาจากโลกใบนี้ไปด้วยความรู้สึกพอใจ เหมือนกับเรานั่งรถเมล์ไป แล้วลงจากรถเมล์เมื่อถึงบ้าน ไม่ควรแสดงอะไรที่มากมายมหาศาล นอกจากดีใจที่ได้กลับถึงบ้าน และขอบคุณรถเมล์ ผมไม่รู้จะบอกอะไรมากไปกว่านี้ แต่ความหมายเหล่านี้ ที่ทำให้ผมและภรรยาร่วมกันคิดว่าเราควรจะแสวงหาความรู้อะไรบางสิ่งบางอย่าง ที่จะเป็นพลังให้เรามีชีวิตอยู่และจบชีวิตลงด้วยความงดงาม ตามคติของชาวอินเดีย ที่บอกว่าเมื่อเรามีชีวิตมาถึงวันหนึ่ง เราก็มีความสุขที่จะมีชีวิตอยู่ และมีความสุขที่จะจบชีวิตลง

เสวนา ก้าวผ่านความรุนแรงด้วยศาสนธรรม

วันที่ 27 สิงหาคม 2551
ณ ห้องประชุมชั้น 10 อาคารสภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย

"ผมมีความฝันเมื่อตอนแต่งงาน ที่ปรารถนาจะมีลูก ผ่านไป 1 ปี 2 ปี 3 ปี ความฝันก็ไม่จางหายที่อยากจะมีลูก ความสามารถที่จะทำอย่างอื่นทำได้เกือบทั้งหมด แต่ความสามารถที่จะมีลูก เป็นพ่อคนไม่สามารถทำได้ และไม่สามารถที่จะเป็นได้เลยจนกระทั่งปัจจุบันนี้  แม้ผมจะไม่มีความรู้โดยตรงว่าคนที่เป็นพ่อเป็นแม่นั้น เป็นอย่างไร แต่เท่าที่ผมพอระลึกนึกได้ผ่านการสังเกตและสัมผัสจากพ่อแม่ของผม ผมรู้ว่าความเป็นพ่อเป็นแม่นั้นยิ่งใหญ่ ประดุจดังพระผู้เป็นเจ้า ถ้าใครได้เป็นพ่อเป็นแม่ก็มีสถานะไม่ต่างกับพระผู้เป็นเจ้า ผมไม่รู้จะแนะนำคุณอย่างไร แต่คุณก็โชคดีกว่าผม ที่คุณจะเป็นผู้ให้กำเนิดผู้อื่น และเป็นผู้ปกป้องผู้อื่น ให้ชีวิตใหม่แก่ผู้อื่น คุณจะทำอะไรก็ได้ ทำเถอะ อย่ากังวลเลย อย่ากังวลเพราะผม"

เสวนา ก้าวผ่านความรุนแรงด้วยศาสนธรรม

วันที่ 27 สิงหาคม 2551
ณ ห้องประชุมชั้น 10 อาคารสภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย

"ขอพวกคุณได้โปรดให้พรผม ผมไม่สามารถจะทำสิ่งใดได้สำเร็จ ถ้าบรรดาพวกคุณซึ่งเป็นที่รัก และคุณก็รักผม ไม่ให้พรผม ผมอยากจะบอกความจริงว่าทำไมผมต้องทำเช่นนี้ ผมสอนพวกคุณจนกระทั่งพวกคุณเชื่อว่าผมมีความรู้ในทางพระพุทธศาสนา เมื่อพวกคุณสงสัยสิ่งใดๆ เกี่ยวกับพระพุทธศาสนา พวกคุณก็ถามผม และผมก็ตอบคุณไป แต่พวกคุณรู้หรือไม่ ผมละอายแก่ใจเป็นที่สุด ทั้งที่ผมรู้ว่าความโกรธ ความเกลียดผู้อื่นเป็นความชั่ว ความรัก ความเมตตาอาทรต่อผู้อื่นเป็นความดี ทั้งที่ผมรู้เช่นนี้ ผมยังมีคนเกลียดอยู่เยอะ ผมยังไม่สามารถรักเพื่อนมนุษย์หลายคนได้ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ผมอยากจะบอกพวกคุณ คือ ขอให้ช่วยให้กำลังใจผม"

เสวนา ก้าวผ่านความรุนแรงด้วยศาสนธรรม

วันที่ 27 สิงหาคม 2551

ณ ห้องประชุมชั้น 10 อาคารสภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย

เนื่องจากสถานการณ์สังคมไทยในปัจจุบันที่อยู่ท่ามกลางความขัดแย้งและความ เกลียดชัง จนถึงขั้นทำร้ายร่างกายกันจนได้รับบาดเจ็บ และมีผู้เสียชีวิตไปแล้วนั้น เพียงเพราะมีความคิดเห็นทางการเมืองที่ไม่ตรงกัน ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผลในการกล่าวหากัน จนเกิดความแตกแยกขึ้นในสังคมไทย จากที่เคยอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข สงบร่มเย็น ผู้คนมีจิตใจเมตตากรุณาต่อกัน แต่ปัจจุบันประชาชนอยู่ท่ามกลางความเกลียดชังและใช้อคติทำร้ายกัน โดยไม่จำเป็นต้องมีเรื่องโกรธแค้นเป็นการส่วนตัว เพียงแต่เห็นว่าอยู่คนละฝ่าย ก็ถือว่ามิใช่มิตรกัน ซึ่งเป็นการปลูกฝังความรู้สึกเกลียดชังให้เกิดขึ้นในจิตใจ ที่นับวันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น