หน้าหลักติดต่อ ยส.
หน้าหลัก
หน้าหลัก
รู้จักยส
ข่าวย้อนหลัง
ค่ายยุวสิทธิมนุษยชน
อยู่กับปวงประชา
สิทธิมนุษยชนกับคำสอนด้านสังคม
สิทธิมนุษยชนสนทนา
ข่าวด้านสิทธิฯ / landmine
ผู้ไถ่ : รายงานสถานการณ์
สิทธิมนุษยชนศึกษา
สื่อสิ่งพิมพ์ ยส.
มุมมองสิทธิฯ ในหนัง
กิจกรรม ยส.
คลังภาพ ยส.
เว็บบอร์ด ยส.
สมุดเยี่ยม
ติดต่อ ยส.
เว็บเพื่อนบ้าน
Facebook ยส.

ยส. (ยุติธรรมและสันติ)



จำนวนผู้เข้าชม
ขณะนี้มี 54 บุคคลทั่วไป ออนไลน์

คลิก เขียนสมุดเยี่ยมคลิก เขียนสมุดเยี่ยม
ขอบคุณทุกท่าน
ที่แวะเข้ามาค่ะ

รับข่าวสารฟรีจาก ยส.

ใส่ชื่อของท่าน

ใส่อีเมลของท่าน




แนะนำสื่อ ฉบับล่าสุด


วารสารผู้ไถ่ ฉบับที่ 87: นโยบายขายฝัน

 วารสารผู้ไถ่
ฉบับที่ 87 


หนังสือ Jesus CEO :  พระเยซูเจ้า นักบริหารชั้นนำ

หนังสือแปล
Jesus CEO :
พระเยซูเจ้า
นักบริหารชั้นนำ



หนังสือ เส้นทางสู่สิทธิมนุษยชนศึกษา

หนังสือ เส้นทางสู่
สิทธิมนุษยชนศึกษา


พระสมณสาสน์ความรักในความจริง : Caritas in Veritate

หนังสือแปล
Caritas in Veritate :

พระสมณสาสน์
ความรักในความจริง


เว็บเพื่อนบ้าน

แวดวงต่างประเทศ

Pax Christi International - PCI

ACPP - Hotline Asia


ดูเว็บอื่นๆ ในหมวด

เว็บน่าสนใจ

เว็บด้านสิทธิฯ

ข่าวสาร/บันเทิง

หน่วยงานองค์กรคาทอลิก

ปัญหาอยู่ที่ผู้มอง : รินใจ พิมพ์
Wednesday, 16 November 2011


นิตยสารสารคดี
: ฉบับที่ 320 :: ตุลาคม 54 ปีที่ 27

คอลัมน์ริมธาร : ปัญหาอยู่ที่ผู้มอง

รินใจ

 

ในหนังสือเรื่อง "จะเล่าให้คุณฟัง"* ฆอร์เฆ่ บูกาย ได้เล่าถึงชายผู้หนึ่งซึ่งมีเหตุต้องโทรศัพท์ถึงหมอประจำครอบครัว

"ที่ผมโทรมาหาหมอเพราะผมเป็นห่วงภรรยา"

เมื่อหมอถามว่าเธอเป็นอะไร ก็ได้คำตอบว่า "เธอกำลังจะหูหนวก อยากให้หมอมาดูอาการเธอหน่อย"

หมอไม่สะดวกไป จึงนัดให้เขาพาเธอมาหาวันจันทร์ แต่เขาอยากให้หมอรีบมาทันที หมอจึงทำการวินิจฉัยทางโทรศัพท์

เขียนความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)
อ่านข้อมูลเพิ่มเติม...
พ่อแม่ไม่รักผม : หลิกรอกระ พิมพ์
Wednesday, 09 November 2011
เสียงชาวบ้าน 47

พ่อแม่ไม่รักผม


หลิกรอกระ
กลุ่มเสียงชาวบ้าน มูลนิธิเพื่อนไร้พรมแดน

ฤดูฝนเวียนมาอีกครั้ง คนปกาเกอะญอมุ่งหน้าไปยังนาไร่บนดอยในขณะที่ลูกหลานหิ้วกระเป๋าไปโรงเรียน ผมนั่งอยู่บนชานบ้านหลังน้อย สายฝนที่โปรยปราย กิ่งไม้ที่ไหวด้วยสายลม และแสงฟ้าแปลบปลาบจางๆ บนผืนฟ้าไกล พาให้ใจให้หวนกลับไปยังวันเวลาหนึ่งเนิ่นนานมาแล้ว

วันแรกที่ผมได้ไปโรงเรียนนั้นเป็นฤดูฝน ผมเติบโตขึ้นมาในหมู่บ้านในป่าเขาของรัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า ที่นั่นไม่มีโรงเรียน ถึงวัยเรียนแล้วผมก็ยังวิ่งเล่นอยู่ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ฝนโปรยปรายลงมาเหมือนวันนี้ ผมอายุได้เกือบสิบขวบ แม่ก็ห่อเสื้อผ้าผมด้วยผ้าอ้อมของน้อง แล้วพาผมออกเดินดอยไปหาป้าที่อยู่ในหมู่บ้านใหญ่แห่งหนึ่ง

เขียนความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)
อ่านข้อมูลเพิ่มเติม...
อย่าทำแบบนี้กับผม : แอ้เกอะลื่อตอ พิมพ์
Wednesday, 02 November 2011

เสียงชาวบ้้านฉบับที่ 49

อย่าทำแบบนี้กับผม

...อย่ามาทำแบบนี้กับผม ... ผมเป็นคน ผมไม่ได้กินหญ้า ...


แอ้เกอะลื่อตอ

เพื่อนของผมเข้ามาปลุกตั้งแต่ตีห้า ผมสะดุ้งเฮือก กวักน้ำล้างหน้าล้างตาและคว้าเสื้อผ้ามาใส่อย่างรีบเร่ง และทันใดนั้นก็เหมือนกับจะมีลางบอกเหตุ เข็มขัดเก่าแก่ที่ผมหยิบมาร้อยคาดเอวเกิดขาดผึง

ผมม้วนมันเก็บไว้อย่างลวกๆ ด้วยความรีบร้อนแล้วเร่งก้าวขาออกจากบ้าน ในความมืดสลัว ผมกับเพื่อนมุ่งหน้ามายังรั้วลวดหนามของค่ายผู้ลี้ภัย สัมภาระที่พกใส่ย่ามมานอกจากของใช้จำเป็นแล้วก็มีกล้องถ่ายรูปอยู่หนึ่งตัว กล้องนี้มีคนให้ผมไว้ ผมอยากจะเอามาถ่ายรูปการเดินทางครั้งนี้ เพราะผมไม่เคยออกจากค่ายผู้ลี้ภัยไปไหนเลย ตามกฎหมายไทยแล้ว พวกเราทุกคนถูกห้ามไม่ให้ออกมา และโดยเฉพาะคนที่ยังไม่มี "บัตรยูเอ็น" อย่างผม ว่ากันว่าถ้าออกไปแล้วถูกจับ ก็จะถูกส่งไปขังที่แม่สอด แล้วถ้าไม่มีใครมาไถ่ตัวก็อาจจะถูกส่งให้ทหารกองกำลังกะเหรี่ยงพุทธที่ถือปืนอยู่ข้างเดียวกับกองทัพพม่า ส่วนคนมีบัตรยูเอ็นแล้วก็ค่อยยังชั่วหน่อย ส่วนใหญ่จะถูกส่งตัวกลับค่ายผู้ลี้ภัย...

เขียนความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)
อ่านข้อมูลเพิ่มเติม...
อย่าปล่อยให้ใจวิบัติ : พระไพศาล วิสาโล พิมพ์
Wednesday, 26 October 2011
 
   
อย่าปล่อยให้ใจวิบัติ
 
โดย.....พระไพศาล วิสาโล
 
 
 
โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 28 เดือน สิงหาคม 2554

 

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้เกิดเหตุแผ่นดินไหวและภัยธรรมชาติมากมายทั่วโลก โดยเฉพาะระยะหลังภัยพิบัติเกิดขึ้นใกล้บ้านเรามาก เริ่มจากญี่ปุ่นแล้วก็พม่า เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ผู้คนตื่นตระหนกกันมาก นั่นเป็นเพราะมีความกลัวตายเป็นพื้นฐาน แต่เรามักจะลืมไปว่าถึงแม้ไม่เกิดภัยพิบัติเลย เราก็ต้องตายทุกคน และหลายคนก็จะต้องตายก่อนเกิดภัยพิบัติครั้งหน้าด้วยซ้ำ ดังนั้นแทนที่จะมัวตื่นตระหนกถึงภัยพิบัติครั้งต่อไป ซึ่งจะเกิดที่ไหนก็ไม่มีใครรู้ เราควรมาใส่ใจกับความจริงที่ตามติดเราไปทุกหนทุกแห่ง นั่นก็คือความจริงที่ว่าสักวันหนึ่งเราทุกคนต้องตาย ถึงจะไม่มีภัยพิบัติใดๆ เกิดขึ้นในอีกร้อยปีข้างหน้า เราทุกคนก็หนีความตายไม่พ้น

เขียนความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)
อ่านข้อมูลเพิ่มเติม...
เปิดพื้นที่ต่อรองภายในสู่สันติภาวะ(2) : ปรีดา เรืองวิชาธร พิมพ์
Wednesday, 19 October 2011
เปิดพื้นที่ต่อรองภายในสู่สันติภาวะ(2)

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 11 เดือน กันยายน 2554


เมื่อมองอย่างใคร่ครวญถึงความขัดแย้งภายในใจเราจะพบว่า มันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่เกิดขึ้นได้เสมอ ตราบเท่าที่ภายในจิตใจของเรามีความผันผวนปรวนแปร อันเนื่องมาจากเรามีความต้องการหลากหลายไม่หยุดนิ่ง มีความคิดความเชื่อความเห็นหลายชุด มีประสบการณ์ชีวิตที่เพิ่มพูนไม่หยุดนิ่ง ตายตัว หรือ ได้รับอิทธิพลจากสิ่งอื่น คนอื่นรอบตัวที่หมุนเวียนเปลี่ยนผันไปทุกเมื่อเชื่อวัน เป็นต้น ...

เขียนความคิดเห็น (0 ความคิดเห็น)
อ่านข้อมูลเพิ่มเติม...
<< หน้าแรก < ย้อนกลับ 1 2 3 หน้าถัดไป > หน้าสุดท้าย >>

ผลลัพธ์ 10 - 18 จาก 27