พ่อแม่ไม่รักผม

หลิกรอกระ
กลุ่มเสียงชาวบ้าน มูลนิธิเพื่อนไร้พรมแดน

ฤดูฝนเวียนมาอีกครั้ง คนปกาเกอะญอมุ่งหน้าไปยังนาไร่บนดอยในขณะที่ลูกหลานหิ้วกระเป๋าไปโรงเรียน ผมนั่งอยู่บนชานบ้านหลังน้อย สายฝนที่โปรยปราย กิ่งไม้ที่ไหวด้วยสายลม และแสงฟ้าแปลบปลาบจางๆ บนผืนฟ้าไกล พาให้ใจให้หวนกลับไปยังวันเวลาหนึ่งเนิ่นนานมาแล้ว

วันแรกที่ผมได้ไปโรงเรียนนั้นเป็นฤดูฝน ผมเติบโตขึ้นมาในหมู่บ้านในป่าเขาของรัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า ที่นั่นไม่มีโรงเรียน ถึงวัยเรียนแล้วผมก็ยังวิ่งเล่นอยู่ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ฝนโปรยปรายลงมาเหมือนวันนี้ ผมอายุได้เกือบสิบขวบ แม่ก็ห่อเสื้อผ้าผมด้วยผ้าอ้อมของน้อง แล้วพาผมออกเดินดอยไปหาป้าที่อยู่ในหมู่บ้านใหญ่แห่งหนึ่ง

เสียงชาวบ้้านฉบับที่ 49

อย่าทำแบบนี้กับผม

...อย่ามาทำแบบนี้กับผม ... ผมเป็นคน ผมไม่ได้กินหญ้า ...

แอ้เกอะลื่อตอ

เพื่อนของผมเข้ามาปลุกตั้งแต่ตีห้า ผมสะดุ้งเฮือก กวักน้ำล้างหน้าล้างตาและคว้าเสื้อผ้ามาใส่อย่างรีบเร่ง และทันใดนั้นก็เหมือนกับจะมีลางบอกเหตุ เข็มขัดเก่าแก่ที่ผมหยิบมาร้อยคาดเอวเกิดขาดผึง

ผมม้วนมันเก็บไว้อย่างลวกๆ ด้วยความรีบร้อนแล้วเร่งก้าวขาออกจากบ้าน ในความมืดสลัว ผมกับเพื่อนมุ่งหน้ามายังรั้วลวดหนามของค่ายผู้ลี้ภัย สัมภาระที่พกใส่ย่ามมานอกจากของใช้จำเป็นแล้วก็มีกล้องถ่ายรูปอยู่หนึ่งตัว กล้องนี้มีคนให้ผมไว้ ผมอยากจะเอามาถ่ายรูปการเดินทางครั้งนี้ เพราะผมไม่เคยออกจากค่ายผู้ลี้ภัยไปไหนเลย ตามกฎหมายไทยแล้ว พวกเราทุกคนถูกห้ามไม่ให้ออกมา และโดยเฉพาะคนที่ยังไม่มี "บัตรยูเอ็น" อย่างผม ว่ากันว่าถ้าออกไปแล้วถูกจับ ก็จะถูกส่งไปขังที่แม่สอด แล้วถ้าไม่มีใครมาไถ่ตัวก็อาจจะถูกส่งให้ทหารกองกำลังกะเหรี่ยงพุทธที่ถือปืนอยู่ข้างเดียวกับกองทัพพม่า ส่วนคนมีบัตรยูเอ็นแล้วก็ค่อยยังชั่วหน่อย ส่วนใหญ่จะถูกส่งตัวกลับค่ายผู้ลี้ภัย...

 

   

อย่าปล่อยให้ใจวิบัติ

 

โดย.....พระไพศาล วิสาโล

 

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้เกิดเหตุแผ่นดินไหวและภัยธรรมชาติมากมายทั่วโลก โดยเฉพาะระยะหลังภัยพิบัติเกิดขึ้นใกล้บ้านเรามาก เริ่มจากญี่ปุ่นแล้วก็พม่า เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ผู้คนตื่นตระหนกกันมาก นั่นเป็นเพราะมีความกลัวตายเป็นพื้นฐาน แต่เรามักจะลืมไปว่าถึงแม้ไม่เกิดภัยพิบัติเลย เราก็ต้องตายทุกคน และหลายคนก็จะต้องตายก่อนเกิดภัยพิบัติครั้งหน้าด้วยซ้ำ ดังนั้นแทนที่จะมัวตื่นตระหนกถึงภัยพิบัติครั้งต่อไป ซึ่งจะเกิดที่ไหนก็ไม่มีใครรู้ เราควรมาใส่ใจกับความจริงที่ตามติดเราไปทุกหนทุกแห่ง นั่นก็คือความจริงที่ว่าสักวันหนึ่งเราทุกคนต้องตาย ถึงจะไม่มีภัยพิบัติใดๆ เกิดขึ้นในอีกร้อยปีข้างหน้า เราทุกคนก็หนีความตายไม่พ้น

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 11 เดือน กันยายน 2554

เมื่อมองอย่างใคร่ครวญถึงความขัดแย้งภายในใจเราจะพบว่า มันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่เกิดขึ้นได้เสมอ ตราบเท่าที่ภายในจิตใจของเรามีความผันผวนปรวนแปร อันเนื่องมาจากเรามีความต้องการหลากหลายไม่หยุดนิ่ง มีความคิดความเชื่อความเห็นหลายชุด มีประสบการณ์ชีวิตที่เพิ่มพูนไม่หยุดนิ่ง ตายตัว หรือ ได้รับอิทธิพลจากสิ่งอื่น คนอื่นรอบตัวที่หมุนเวียนเปลี่ยนผันไปทุกเมื่อเชื่อวัน เป็นต้น ...