ว่าด้วย..ปิศาจร้าย (1)

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 18 เมษายน 2553

"ระหว่างความคิดและความเป็นจริง ระหว่างแรงจูงใจและการกระทำ มีเงามืดเร้นกายอยู่"

ประวัติศาสตร์ของมนุษย์ที่ผ่านมา เราเดินผ่านเลือดเนื้อ การสู้รบ การแข่งขันแพ้ชนะ และไฟสงคราม ข่าวสารที่รับรู้หลายเหตุการณ์บอกเล่าถึงเชื้อไฟสงครามที่อาจเกิดขึ้นและพร้อมระเบิดปะทุ กลายเป็นความรุนแรง ความรุนแรงที่เราพบเห็นได้ไม่ยากก็คือ การทำร้ายร่างกาย และจิตใจ การทำลายทรัพย์สิน และความสงบสุข เราเรียกความรุนแรงเช่นนี้ ความรุนแรงทางตรง : การฆาตกรรม การประหัตประหาร การทำร้ายทุบตีร่างกาย และการข่มเหงจิตใจ อีกลักษณะก็คือ ความรุนแรงทางอ้อม :ซึ่งอาจมองเห็นได้ไม่ง่ายนัก คือ ความรุนแรงเชิงโครงสร้าง อันเนื่องจากโครงสร้างเศรษฐกิจ การเมือง สังคมที่ไม่เป็นธรรม มีการเอารัดเอาเปรียบในสังคม ความไม่เป็นธรรมในการกระจายรายได้ ความยากจน และความรุนแรงในอีกลักษณะที่มองเห็นยากขึ้นไปอีก ก็คือ ความรุนแรงเชิงวัฒนธรรม เป็นความรุนแรงที่เราคุ้นชินจนเกิดการยอมรับ ดังเช่น ระบบสังคมที่ถือชายเป็นใหญ่ การยอมรับในความก้าวร้าวและรุนแรง รวมถึงสภาวะการยอมจำนนต่อความไม่เป็นธรรม...

ทำสังคมไทยให้เป็นมิตรกับความดี

คนไทยในอดีตได้ชื่อว่ามีมาตรฐานทางศีลธรรมค่อนข้างสูง เป็นที่ประทับใจของชาวต่างชาติมาก ดังสังฆราชปาลเลกัวซ์ได้พูดถึงชาวสยามในสมัยรัชกาลที่ 3 ว่า "ชาวประชาชาตินี้มีที่น่าสังเกตตรงอัธยาศัยอันอ่อนโยนและมีมนุษยธรรม ในพระนครซึ่งมีพลเมืองค่อนข้างคับคั่ง ไม่ค่อยปรากฏว่ามีการทะเลาะวิวาทกันอย่างรุนแรง ส่วนฆาตกรรมนั้นเห็นกันว่าเป็นกรณีพิเศษมากทีเดียว บางทีตลอดทั้งปีไม่มีการฆ่ากันตายเลย....ไม่เพียงแต่ต่อมนุษย์ด้วยกันเท่านั้น ที่คนไทยมีมนุษยธรรม ยังเผื่อแผ่ไปถึงสัตว์เดียรัจฉานอีกด้วย"...

การ นำเสนอ 'ความเชื่อ' ของผู้คนที่ได้ลงมือทำในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ ใน 24 This I Believe

เรียบเรียง วุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ
ภาพ ดำรงฤทธิ์ สถิตย์ดำรงธรรม

Make Peace Not War
(ปรับปรุงจากคำสัมภาษณ์แก่นิตยสาร A Day Bulletin เมื่อวันที่ ๕ เมษายน ๒๕๕๓)

สัมภาษณ์:วิไลรัตน์ เอมเอี่ยม
ภาพ:กฤตธกร สุทธิกิตติบุตร