ที่ได้ทรงเลือกคำขวัญนี้ ก็ด้วยทรงระลึกว่า คนหลายคนต่อต้านสันติภาพ เพราะคิดว่าเป็นสิ่งที่ต่อต้านความจริง หลายครั้งเราจะพบความหลงผิดในชีวิตส่วนตัว และส่วนรวมในหลายแขนงด้วยกัน จึงทำให้หวาดระแวงผู้อื่น ความหวาดระแวงนี้ เข้าไปแทนที่ความไว้วางใจระหว่างบุคคลต่อบุคคล และระหว่างชนกลุ่มหนึ่งกับผู้อื่น กลุ่มชนขบวนการและประเทศชาติ หันเข้าหาตัวเองจนกลายเป็นสังคมปิด ความหวาดระแวงจึงเกิดจากความหลงผิดนี้ ทำเกิดความกลัว และลังเลใจไม่ยอมสนทนาปรับความเข้าใจกัน จึงเป็นการที่จะร่วมมือกันไม่ว่าในเรื่องใด

ในปัจจุบัน จึงมีความต้องการความจริงใจโดยทั่วไป โดยเฉพาะในหมู่เยาวชน ถ้าหากพวกเขาไม่พบความจริง ในความคิดและความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ด้วยกัน ความต้องการนี้ อาจเปลี่ยนรูปเป็นความขมขื่นและพาไปสู่การประท้วง

การนำความจริงเข้ามาสู่ความสัมพันธ์ด้านสังคมและความสัมพันธ์ระหว่างนานาชาติ ความสัมพันธ์ในด้านการเมืองและเศรษฐกิจ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกิจกรรมเพื่อสันติ หากไม่มีความจริง สันติภาพก็จะเป็นสิ่งที่บอบบาง

ความจริงที่เรากล่าวถึงนี้ มิใช่เป็นแต่เพียงความจริงใจของบรรดาผู้มีน้ำใจดี ซึ่งเป็นเรื่องของมนุษย์เท่านั้น แต่ยังคงเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงของโครงสร้างของสิ่งต่างๆ และของสันติภาพเอง ความจริงจะทำให้รู้ว่าอะไรเป็นสันติภาพแท้จริง และอะไรเป็นสันติที่ปลอมแปลง

“สันติภาพในโลก...จะเกิดขึ้นได้และถาวรมั่นคงก็โดยความเคารพยำเกรงในระเบียบ ซึ่งพระเป็นเจ้าพระองค์ทรงหมายไว้” (จอห์นที่ 23 “สันติภาพในแผ่นดิน”) สันติภาพที่ถาวร ก็คือ สันติภาพที่สอดคล้องกับธรรมชาติของมนุษย์ กับทุกสิ่งทุกอย่าง และกับประโยชน์สุขโดยทั่วไป

ในที่สุด สันติภาพต้องวางอยู่บนฐานของมนุษย์ สันติภาพนี้จะจริงจังและยั่งยืนก็จะต้องเป็นสันติภาพของมนุษย์อย่างแท้จริง การสร้างสันติภาพบนฐานความจริงเกี่ยวกับมนุษย์ จะช่วยให้มนุษย์พ้นจากการเป็นอริต่อกัน และจะเป็นการเชิญให้มนุษย์เป็นจุดเริ่ม มิใช่จุดหมายปลายทางของสิ่งที่ตนสร้างขึ้นมาเอง ให้มนุษย์เห็นว่ากฎศีลธรรมสำคัญกว่า วิชาการ คนสำคัญกว่าสิ่งของ จิตสำคัญกว่าวัตถุ (พระสมณสาสน์สารสากล “พระผู้ไถ่มนุษย์” ข้อ 15-16)

ความจริงคือพลังแห่งสันติ เพราะความจริงทำให้เราหันไปสู่สภาพกฎแห่งศีลธรรม ซึ่งเป็นสิ่งที่ขาดมิได้ในเรื่องความยุติธรรม และความรักด้านสังคม

ให้เราเน้นว่า “การเป็นอยู่” สำคัญกว่า “การมี”