บทความจาก ผู้ไถ่ ฉบับที่ 44 ต.ค. -ธ.ค. 2540

โดย: พระสังฆราชบุญเลื่อน หมั้นทรัพย์

จากการเป็นองค์ปาฐกในการสัมนาสรุปงานประจำปี 40 และวางแผนงานประจำปี 41 ของ 4 องค์กร คือ คณะกรรมการยุติธรรมและสันติฯ สภาคาทอลิกแห่งประเทศไทยเพื่อการพัฒนา คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อการส่งเสริมชีวิตครอบครัว และคณะกรรมการชนเผ่าพื้นเมือง ของพระสังฆราชบุญเลื่อน "ผู้ไถ่" เห็นว่าเนื้อหาของการปาฐกถาจะเป็นประโยชน์ต่องานพัฒนา จึงสรุปสาระสำคัญมานำเสนอ ดังนี้

แนวคิดประการที่ 1 การพัฒนาเกี่ยวกับคน เหตุที่มีการพัฒนาก็เพื่อช่วยมนุษย์ให้รอด คำว่า "รอด" ในที่นี้ หมายถึงการรอดในทุกมิติ ทั้งชีวิตฝ่ายกาย ฝ่ายสังคม เพื่อให้คนที่ศรัทธาในพระศาสนจักร เป็นเครื่องหมายแห่งความรอด

แนวคิดประการที่ 2 เป็นการสร้างสัมพันธภาพอันดีที่มีดุลยภาพ ของมนุษย์กับพระเจ้าในทางศีลธรรมจรรยา ของมนุษย์กับมนุษย์ และมนุษย์กับสิ่งสร้างทั้งหลาย

แนวคิดประการที่ 3 พระศาสนจักรถือว่างานพัฒนาเป็นงานที่ควรกระทำโดยเดินไปพร้อมกับการพัฒนาของศาสนาอื่นๆ เพื่อให้บรรลุถึงพระอาณาจักรของพระเจ้า ทั้งนี้หมายถึงความสัมพันธ์อันดีกับทุกๆ ศาสนา

พระศาสนจักรจะพัฒนาคนโดยองค์รวม

ตามแนวความคิดว่า คนถูกพัฒนาเพื่อเป็นพระฉายาของพระเจ้า คือเป็น "ลูก" ของพระเจ้านั่นเอง จึงถือได้ว่ามนุษย์ทุกคนเป็นพี่น้องกัน มนุษย์เป็นวิหารของพระจิตเจ้า ดังนั้นร่างกายของมนุษย์จึงถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่จะละเมิดมิได้ มนุษย์มีเกียรติและศักดิ์ศรีอันสูงส่ง เพราะเป็นผู้รับหน้าที่ให้รักษาสิ่งสร้างของพระเจ้า

พระศาสนจักรกับการพัฒนาโลกมนุษย์

พระศาสนจักรมีแนวคิดว่าศาสนากับสังคมโลกต้องไปด้วยกัน และศาสนาต้องเป็นเครื่องหมายและเครื่องมือในการสร้างอาณาจักร โดยยึดหลักว่า

1. พระอาณาจักรคือ สังคมมนุษย์ที่มีพระเจ้าครองใจ โดยธรรมะ
2. พระอาณาจักรคือ มนุษย์อยู่ร่วมกันด้วยความเคารพ
3. พระอาณาจักรคือ ทุกคนมีปัจจัยเหมาะสมในการดำเนินชีวิต
4. พระอาณาจักรคือ มนุษย์ต้องพัฒนาก้าวหน้าไปด้วยกัน

บทบาทของพระศาสนจักรในการพัฒนา

1. อบรมมโนธรรมสำนึกในเกียรติ ศักดิ์ศรีของตน หากจะปลุกจิตสำนึกในด้านนี้ได้ต้องให้การศึกษา
2. ปลูกฝังคุณค่าแห่งพระอาณาจักร ในด้านคุณธรรมความดี ที่จะทำให้มนุษย์อยู่ด้วยกันได้
3. เชื่อมสัมพันธ์ของมนุษย์กับสิ่งสร้าง ให้ทุกคนเห็นความสัมพันธ์ในวงกว้างของมนุษยชาติ
4. ให้แรงบันดาลใจในการทำงานเพื่อเสริมสร้างพระอาณาจักร