2. เชื่อถึงพระเอกบุตรเยซูคริสต์สวามีของเรา

            มีสองประเด็นเด่นเกี่ยวกับความเชื่อข้อนี้คือ "กำเนิด" และ "ธรรมชาติ" ของพระเยซูเจ้า

          สภาสังคายนานีเชอาพูดถึงกำเนิดของพระเยซูเจ้าไว้ว่า พระองค์ "ทรงบังเกิดจากพระบิดา" ในขณะที่ พระจิตเจ้า "ทรงเนื่องมาจากพระบิดาและพระบุตร"

          นักบุญโธมัส อะไควนัส อธิบายความแตกต่างระหว่าง "บังเกิด" และ "เนื่อง" ไว้ดังนี้

          -    พระเจ้าทรงมีสติปัญญาสำหรับคิด และน้ำใจสำหรับรัก

          -    สิ่งที่พระเจ้าทรงคิดตั้งแต่นิรันดรคือ "ตัวพระองค์เอง"

          -    เมื่อทรงคิด "ย่อมก่อให้เกิด" ตัวแทนของสิ่งที่ทรงคิด (ตัวอย่างเช่น เวลาเราคิดถึงมนุษย์ต่างดาว เรากำลังก่อให้เกิดตัวแทนหรือ "มโนภาพ" ของมนุษย์ต่างดาวขึ้นในความคิดของเรา)

          -    เนื่องจากพระเจ้าทรงไม่มีขอบเขต ความคิดของพระองค์ย่อมไม่มีขอบเขต (คิดครั้งเดียวก็ครบครันและครอบคลุมทุกสิ่ง) และ "ตัวแทน" ของสิ่งที่ "เกิด" จากความคิดของพระองค์ก็ย่อมไม่มีขอบเขตไปด้วย  พระคัมภีร์เรียก "ตัวแทน" ที่เกิดจากความคิดนี้ว่า "ภาพที่แลเห็นได้ของพระเจ้าที่แลเห็นไม่ได้", "พระวจนาตถ์", "พระปรีชาญาณ" ฯลฯ

          -    และเพราะความคิดของพระเจ้าทรงก่อให้เกิดพระวจนาตถ์  ความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับพระวจนาตถ์จึงได้แก่ "พ่อ-ลูก" หรือ "พระบิดา และ พระบุตร"

          จากภาษาเชิงเปรียบเทียบเหล่านี้ จึงนำมาสู่การยืนยันว่า " ข้าพเจ้าเชื่อว่า พระเยซูคริสตเจ้าทรงเป็นพระบุตรองค์เดียวของพระเป็นเจ้า  ทรงบังเกิดจากพระบิดาก่อนกัปก่อนกัลป์  เป็นพระเป็นเจ้าจากพระเป็นเจ้า  เป็นองค์ความสว่างจากองค์ความสว่าง  เป็นพระเป็นเจ้าแท้จากพระเป็นเจ้าแท้  มิได้ถูกสร้าง แต่ทรงบังเกิดร่วมพระธรรมชาติเดียวกับพระบิดา...."

          ดังได้กล่าวแล้วว่า พระเจ้าทรงมีสติปัญญาสำหรับคิด และน้ำใจสำหรับรัก

          -    ตั้งแต่นิรันดร พระบิดาทรงรักพระบุตรอย่างไม่มีขอบเขต

          -    แต่ความรักของพระบิดาไม่ได้ก่อให้เกิดมโนภาพของพระบุตรผู้เป็นที่รัก เพียงแต่โน้มน้าวให้ทั้งพระบิดาและพระบุตรมีความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวกัน

          -    ความรักซึ่งไม่มีขอบเขตของพระบิดาจึงไม่ได้เกิดจากพระบิดา แต่ "เนื่อง" มาจากพระบิดาและพระบุตร (ที่ทรงรักกัน)

          -    ความรักอันเนื่องมาจากพระบิดาและพระบุตรนี้ เป็นผลงานของ "น้ำใจ" หรือ "จิตใจ" ของพระเจ้า จึงได้รับพระนามว่า "พระจิต"

          เราจึงยืนยันว่า "ข้าพเจ้าเชื่อว่า พระจิตทรงเป็นพระเป็นเจ้าผู้บันดาลชีวิต  ทรงเนื่องมาจากพระบิดาและพระบุตร  ทรงรับสักการะและพระสิริรุ่งโรจน์ร่วมกับพระบิดาและพระบุตร  พระองค์ดำรัสทางประกาศก"

 

          ประเด็นที่สองคือเรื่อง "พระธรรมชาติ" ของพระเยซูเจ้า

          ในอดีตมีคำสอนผิด ๆ เกิดขึ้นมากมาย เช่น พระเยซูเจ้าทรงมีสองธรรมชาติก็จริง แต่ธรรมชาติพระเจ้าสถิตอยู่ในธรรมชาติมนุษย์เหมือนพระเจ้าทรงประทับอยู่ในจิตใจของคริสตชน (เท่ากับว่าสองธรรมชาติไม่เป็นหนึ่งเดียวกันจริง หรือสรุปง่าย ๆ คือ พระเยซูเจ้าทรงมีสองบุคคล)

          บางพวกสอนว่าพระเยซูเจ้าทรงมีบุคคลเดียวและธรรมชาติเดียวคือ ธรรมชาติพระเจ้า

          อีกพวกหนึ่งสอนว่าพระเยซูเจ้าทรงมีบุคคลเดียว สองธรรมชาติ แต่ธรรมชาติมนุษย์โอนอ่อนผ่อนตามธรรมชาติพระเจ้าทั้งหมด

          คำสอนของพระศาสนจักรคือ

          -    พระเยซูเจ้าทรงมี 2 ธรรมชาติ

          -    แต่ละธรรมชาติมีคุณสมบัติของธรรมชาตินั้น ๆ อย่างสมบูรณ์ ไม่ขึ้นต่อกัน

          -    ธรรมชาติทั้งสองรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแท้จริง  พระศาสนจักรเรียกธรรมล้ำลึกนี้ว่า Hypostatic Union

          สิ่งที่ต้องเน้นย้ำคือ

         -    พระเยซูเจ้าทรงเป็นพระเจ้าแท้

         -    และพระองค์ทรงเป็นมนุษย์แท้ด้วย

         -    Jesus is God-Man.

เมื่อพระเยซูเจ้าทรงเศร้าพระทัย ทั้งพระเจ้าและมนุษย์ทรงเศร้าพระทัย  เมื่อพระองค์ทรงถูกทรมานและประหาร ทั้งพระเจ้าและมนุษย์ทรงถูกทรมานและประหาร

การทรมานและการสิ้นพระชนม์ของพระองค์จึงมีคุณค่ามหาศาลด้วยประการฉะนี้ !

 

3. ปฏิสนธิเดชะพระจิต บังเกิดจากพระนางมารีอาพรหมจารี

          ประเด็นของความเชื่อข้อนี้คือ

          -    ร่างกายของพระเยซูเจ้ามิได้ถูกส่งมาจากสวรรค์ หรือมิได้ถูกสร้างเหมือนอาดัม แต่พระนางมารีอาเป็นผู้มีส่วนจัดหาให้

          -    การมีส่วนร่วมของพระนางมารีอาย่อมเป็นไปเหมือนมารดาทุกคนที่ให้กำเนิดบุตร  หาไม่แล้วเราจะเรียกพระเยซูเจ้าว่าทรงบังเกิดจากพระนางไม่ได้

          -    เพียงแต่ว่า "เชื้อ" ที่พัฒนาและเจริญเติบโตเป็นพระกุมาร มิได้เป็นผลงานของมนุษย์ แต่เป็นผลงานจากฤทธิ์อำนาจของพระจิตเจ้า

          -    ด้วยฤทธิ์อำนาจเหนือธรรมชาติของพระจิตเจ้านี้เอง พระนางมารีอาจึงยังคงความเป็นพรหมจารีไว้ได้  นอกจากนั้นยังทำให้การบังเกิดของพระเยซูเจ้าสะท้อนถึงการบังเกิดจากพระบิดาก่อนกัปก่อนกัลป์   ทำให้องค์ความสว่างจากองค์ความสว่างที่ออกจากครรภ์ของพระนางมารีอากลายเป็น "แสงสว่าง" ส่องโลก  และที่สุดทำให้ฤทธิ์อำนาจของพระผู้สูงสุดได้เข้ามาสู่ธรรมชาติ

 

4. รับทรมานสมัยปอนซีโอปีลาโต ถูกตรึงกางเขน ตาย และฝังไว้

          พระวรสารระบุว่าพระเยซูเจ้าทรงรับทรมานและถูกตรึงตายบนไม้กางเขนในสมัยของคายาฟาส และปอนซีโอ ปีลาโต

          -    มหาสมณะคายาฟาส ดำรงตำแหน่งระหว่างปี  A.U.C. 772-290 หรือ ค.ศ. 18-36 (A.U.C. ย่อมาจาก Ab Urbe Condita หมายถึง "จากปีที่สร้างกรุงโรม")

          -    ปอนซีโอ ปีลาโต เป็นผู้สำเร็จราชการระหว่างปี A.U.C. 780-790

          นอกจากพระวรสารแล้ว พระศาสนจักรยุคแรกและบรรดาปิตาจารย์ถือว่าพระองค์สิ้นพระชนม์ปีที่ 15 หรือ 16 แห่งรัชสมัยของจักรพรรดิตีเบเรียส โดยมีกงสุลเป็นฝาแฝด  และก่อนกรุงเยรูซาเล็มถูกทำลาย 42 ปี

          -    ระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิตีเบเรียส มีกงสุลฝาแฝดชื่อ Fufius และ Rubellius ในปี A.U.C. 782

          -    และ 42 ปีก่อนกรุงเยรูซาเล็มถูกทำลาย ตรงกับปี A.U.C. 782

          จึงเชื่อกันว่าพระองค์ทรง "รับทรมาน ถูกตรึงกางเขน ตาย และฝังไว้" ในปี A.U.C. 782 หรือ ค.ศ. 29