ผู้บริโภคที่รัก

ศราวุฒิ ประทุมราช

เป็นเวลานานซักเท่าใดแล้วที่ท่านทั้งหลายทนทรมานกับ โฆษณาสินค้าทางโทรทัศน์ ที่พร่ำชวนเชื่อให้ท่านซื้อนั่น ซื้อนี่ ด้วยการอธิบายว่า โทรยิ่งนาน ยิ่งถูก บ้าง เด็กทำหมึกเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า แล้วซักด้วยผงวิเศษ ทำให้หมึกหายไป โดยที่เด็ก โกหกแม่ว่า เห็นไหมเสื้อไม่ได้เลอะอะไรเพื่อจะได้บอกผู้บริโภคว่า เห็นไหมสินค้าของฉันดีแค่ไหน แค่ถามไม่กี่คำ ก็ซักออกหมดแล้ว หรือ ถ้าจะให้เยาวชนซื้อสินค้าฟุ่มเฟือยเช่น โทรศัพท์มือถือ ก็เอาวัยรุ่นมาเป็นพรีเซนเตอร์ ว่า เธอวาง(หูโทรศัพท์)ก่อนฉันซิ แล้วทำให้เหมือนกับอาลัยอาวรณ์ ต่างคนต่างไม่ยอมวางโทรศัพท์ก่อน เพื่อให้รู้ว่า ยิ่งโทรนานยิ่งเสียเงินน้อย ฯลฯ นี่คือการโฆษณายุคนี้ ที่ไม่มีอะไรจะนำเสนอ โดยเฉพาะการหากินกับเยาวชน ซึ่งเป็นวัยที่ไม่มีเงินซื้อสินค้าด้วยตนเอง นอกจากการขอพ่อแม่แล้ว เรายังเห็นตามข่าวไม่เว้นแต่ละวันว่า วัยรุ่น ชิงทรัพย์จำพวกโทรศัพท์มือถือ เพื่อหาเงินไปเที่ยวผับหรือเอาไปใช้จ่ายสินค้าฟุ่มเฟือยที่ไม่มีประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิตประจำวัน ในขณะที่อีกด้านหนึ่งก็ยังมีวัยรุ่นอีกจำนวนไม่น้อย ต้องออกทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวหรือส่งตัวเองเรียนหนังสือ