ลืมแค้น แล้วกันไปเถอะ

ฉบับวันที่ 13 กันยายน 2552

หญิงม่ายชาวปาเลสไตน์บอกว่า "การลืม แม้จะยังไม่อาจให้อภัยได้ แต่เป็นเพียงหนทางเดียวที่พวกเธอจะดำรงสติสัมปชัญญะได้ อดีตอาจเป็นแรงผลักดันให้ก้าวไปข้างหน้า ทว่ามันก็ทำให้คนเราเสียสติได้ด้วย เพราะมันนำพาเราไปสู่การล้างแค้น" ตอนหนึ่งจากหนังสือชื่อ Revenge A Story Of Hope โดย ลอร่า บลูเมนเฟลด์ ในชื่อภาษาไทย "ข้ามฝั่งแค้น การเดินทางแห่งความหวัง"

"น้องชายผมไม่เคยพบผู้ชายคนนั้นเลย" อิมาดพูด "ไม่มีอะไรเป็นการส่วนตัว ดังนั้นจึงไม่มีการแก้แค้น" แต่สำหรับฉันแล้ว การยิงกันถือเป็นเรื่องส่วนตัว เพราะว่าผู้ชายคนที่น้องชายอิมาดพยายามฆ่าเป็นพ่อของฉัน

ทำไม? จึงมีความแค้น มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง? แล้วเมื่อไหร่?จะหายแค้น ผู้ใด?จะตอบได้ หากคุณเคยอ่านนิยายจีนกำลังภายในคงพอจะเห็นเค้าลางของความแค้นที่เกิดขึ้นในยุทธจักรได้ไม่ยาก คำพูดประเภท "แค้นนี้ต้องชำระ", "ล้างแค้นสิบปีไม่สาย" น่าจะผุดขึ้นมาเป็นตัวอักษรบอกเล่านิยายเรื่องนั้นเรื่องนี้ในความทรงจำอยู่บ้าง "ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้" วาจาเหล่านี้คงผ่านตามาแล้วทั้งนั้น แล้วถ้าเป็นลูกผู้หญิงล่ะ แค้นนี้จะชำระอย่างไร?...

พลิกเปลี่ยนความขัดแย้งสู่สันติภาวะ

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 20 กันยายน 2552

โลก เราในยามนี้ไม่ว่าจะเป็นมุมใดของโลก กำลังเต็มไปด้วยความขัดแย้งและใช้ความรุนแรงเข้าระงับความขัดแย้ง เสียงจากประชาชนทั่วทุกมุมโลกล้วนอยากให้สงครามน้อยใหญ่ยุติเสียที อยากให้ประเทศมหาอำนาจถอนกำลังทหารออกจากประเทศต่างๆ อยากให้บรรดาบรรษัทค้าอาวุธตระหนักถึงหายนะจากสงครามและเลิกค้าอาวุธเสียที น่าเศร้าที่ประชาชนส่วนใหญ่ต่างร่ำร้องถึงสันติภาพแต่ผู้นำประเทศกลับฝักใฝ่ สงครามและความรุนแรงเสียเอง เมื่อหันกลับมามองบ้านเรา ความขัดแย้งระหว่างชาวบ้านกับเจ้าหน้าที่รัฐอันเนื่องจากโครงการพัฒนาขนาด ใหญ่ของรัฐกับทุนซึ่งมีโครงสร้างสังคมที่ไม่เป็นธรรมเป็นตัวหนุนก็ยังมีให้ เห็นดาษดื่นจนผลิดอกออกผลมาเป็นความขัดแย้งร้าวลึกของกลุ่มคนสีต่างๆ ไม่จำต้องกล่าวถึงความขัดแย้งในองค์กร เครือข่าย ในชุมชนเดียวกันว่า บัดนี้ความขัดแย้งได้ปรากฏตัวครอบคลุมไปเกือบทุกแห่งหน...

ฤาชีวิตพวกเขามีค่าเพียงครึ่งเดียว

โดย : ภัทรุตม์ พันธุ์โอสถ

ชีวิต ของคนหนึ่งคน บางคนอาจเกิดมาไม่ครบถ้วนสมบูรณ์พร้อม แล้วค่อยๆ เติมให้เต็มในภายหลัง หากยังมีอีกหลายคน ที่เกิดมามีครบหนึ่งชีวิต แต่กลับค่อยๆ ลดลง เหลือเพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่ยังคงหายใจอยู่

...

ชีวิตใหม่ ในเส้นทางเดิม

โดย : ลักษิกา ไกรลาสสุวรรณ

ท่าม กลางความขวักไขว่ของผู้คน ทั้งนักท่องเที่ยว และเจ้าของธุรกิจปลีกย่อยในแม่สาย เด็กขอทานตัวน้อยๆ หลายคน เดินเร่หาความหวังในรูปของเศษเงิน หากศูนย์พักพิงแห่งหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น เพื่อให้พวกเขาได้มีทางเดินใหม่ในชีวิต มากกว่าแค่ชะตาชีวิตที่ไม่มีทางเลือก

"เฮ้อ ...." นั่นคือเสียงถอนหายใจของฉัน ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะถูกยกขึ้นมาใช้กล่าวถึง เป็นการเปิดฉากการเล่าเรื่องราวครั้งนี้เลย อย่างไรก็ดีฉันเห็นว่านี้เป็นเสียงอันเหมาะสมที่สุดแล้ว ในการบรรยายความรู้สึกที่ฉันมีต่อการไปฝึกงานครั้งนี้ ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่าตนเองถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วขณะนั่งอยู่บนรถ ทัวร์ ทั้งไม่มีคนจะช่วยฉันนับด้วย เพราะบนรถทัวร์นี้ไม่มีใครเลยซักคนเดียวที่ฉันรู้จัก ...