รัฐธรรมนูญเผือกร้อน ไพโรจน์ พลเพชร

โดย : ชุติมา ซุ้นเจริญ

นิตยสาร IMAGE มกราคม 2555

ผู้ชนะที่แท้จริง

ภาวัน

ภาพประกอบโดยเฉลิมชาติ เจริญดียิ่ง

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 16 ตุลาคม 2554

เช้าที่แดดอ่อน พอให้นั่งจิบกาแฟได้ ผมปิดหน้าหนังสือเก่า "คืนวันที่ผันผ่าน" ของอาจารย์สมภาร พรมทา ที่เพิ่งได้มาเมื่อวานจากงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ มีบทหนึ่งที่ผมอยากจะอ่านให้ฟัง เป็นบทกวีที่มีชื่อว่า ชีวิตกับความสุข

....ชีวิตคนต่างไขว่คว้า หาความสุข
ต่างเกลียดกลัวความทุกข์ที่ถาโถม
แต่น้อยนักจะปลอดทุกข์ที่จู่โจม
จึงน้ำตาอาบชโลมในดวงตา....

ชีวิตของคนเรา มีทั้งความสุขและความทุกข์ปะปนกันไป หากเอาตาชั่งสองแขนแบบโบราณมาชั่งวัด ให้ข้างหนึ่งเป็นความสุข ส่วนอีกข้างนั้นเป็นความทุกข์ก็คงเป็นเรื่องยากที่จะบอกได้ว่าอันไหนมากหรือน้อยกว่ากัน เพราะความสุขกับความทุกข์นั้นขึ้นอยู่กับบางช่วงของชีวิต ถ้าเปรียบกับช่วงสถานการณ์บ้านเมืองในตอนนี้ ความทุกข์ยากอาจจะท่วมท้นด้วยน้ำที่ท่วมหนักกระจายไปทั่วทุกภูมิภาค ตาชั่งฝั่งความสุขอาจจะดีดตัวลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ขณะที่อีกฝั่งหล่นตุ้บลงติดพื้นด้วยน้ำหนักของความทุกข์ที่มากกว่า...

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 23 ตุลาคม 2554

เพลง "โลกนี้คือละคร" ที่ขับร้องโดย ปรีชา บุณยเกียรติ ซึ่งครูไพบูลย์ บุตรขัน แต่งขึ้นในขณะที่มีอายุเพียง 30 ปี ทว่า กลับถ่ายทอดเนื้อร้องออกมาราวกับคนที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชนนั้น ไม่ได้เป็นที่ประหลาดใจเท่าไรนัก หากผู้คนในสมัยนั้นจะบอกว่า นี่คือเพลงที่โดนเหมือนอย่างที่คนสมัยนี้เขาร้องเล่นกัน เพราะมันสามารถเข้าถึงจิตใจคนทั่วไปได้ไม่ยากเย็น กระทั่งกลายเป็น "เพลงยอดนิยม" นับตั้งแต่ปี พ.ศ.2492 เป็นต้นมา...